streetspirit

There's Always a Siren Singing You to Shipwreck

نویسنده: ما - یکشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٩


هنوز جای امیدواری هست.

برای کودک ژاپنی واکنش زنجیره‌ای منجر به جنگ را می‌شود به طور کیفی توضیح داد: آز و نیاز، بی‌برنامگی، جنون. آن چه امید را ضروری می‌کند نه خیال حال که آدم‌ها آسیب ندیده و کشته نشده‌اند یا که جنگ دلایل قوی آرمانی داشته است، که تصور آینده‌ای است تهی از آسیب، گریزان از انهدام، متعلق به کسانی که جنگ به راه نخواهند انداخت.

امید در میانه‌ی فاجعه به کیفیت آینده‌ی فرزندان نظر دارد، غریزی است، و با تدبیری مادرانه در ذهن افراشته نگاه می‌شود. امیدی از این سان به حقایق کمّی نیاز کمی دارد.

به علاوه، زمین‌لرزه و تسونامی را می‌شود با داده‌های کمّی توضیح داد. امید غریزی است و دانش‌ها یاری‌اش می‌دهند که بتواند بداند هدف‌اش در کدامین دوردست قرار دارد.

پیام گذشتگان همواره یک پیش‌گویی، واجد خردی ماورایی، از کار در می‌آید.

مگر  در مواردی که گذشتگان نتوانند توضیح دهند مهار صلح آمیز خوف‌آورترین نیروی خام طبیعت در چارچوب ندانستن  -  پذیرفتن تخریب نسل‌های آتی از راه غائله‌ی هسته‌ای محصور در یک جعبه‌ی پاندورا - کیفیت آینده را چه‌گونه قرار بوده تضمین کند یا ارقام و آمار دانش‌مندانه را با توجه به هدفی دوردست مهم و معنادار جلوه دهد.

با این همه، هنوز برای ناامیدان هنوز نامده جای امیدواری هست.