streetspirit

There's Always a Siren Singing You to Shipwreck

نویسنده: ما - چهارشنبه ٢٤ خرداد ۱۳٩۱

شب

 

 

پرده را کنار می زنم

 

نرسیده شب سوار سیاه پوش

در شال افسون گر پرتلألو

ندیمگان نور در چارسو

چراغ ها سرد و منتظر

لب های زردفشرده بر سیاهی

و گرمای پافشاری آفتاب برقرار

 

پرده را کنار می زنم

 

عاقبت می رسد

شب

سوار سیاه پوش آسمان

 

 

نویسنده: ما - شنبه ٢٠ خرداد ۱۳٩۱

 

Of nights spent roaming in the jungle
Without words of prayer, forsaken
Scared by whispers calling from within
By presences in the mist shimmery and unshapen

The faceless rover has nought to report
All words are words of prayer, each face
Must first be clawed at by their own other
As Dante learned gazing over that starry place

Facing oneself as the other would the one
There’s another way to trespass, to tell, to transcend
Another word to name the face with, the 'I' to behold
Forgiving those who trespass to comprehend

 

نویسنده: ما - سه‌شنبه ٩ خرداد ۱۳٩۱

 

او که در انزوای تام قرار دارد، در آن مکان که مواضع و تصمیم‌های اخلاقی‌اش را دیگرانی که احاطه‌اش کرده‌اند به‌حساب نمی‌آورند، رفته‌رفته مرزی محکم میان ‘دیگران خوب’ و ‘دیگران بد’ خواهد کشید و درعین‌حال همگی را به دایره‌ای محدود خواهد کرد. در آن دایره خود نه می‌تواند، و تدریجاً نه می‌خواهد، راه یابد.

در این حال تعریف ‘معصومیت’ عبارت خواهد بود از تمایل دیگران به هر‌چه‌برکنارتر‌ماندن از چنین قضاوت‌گرایی. فرد منزوی جز تماشای جهانی محوشونده ــ چنان شعله‌ای به‌سردی‌گرونده ــ و پذیرفتن هم‌زمان هردو نقش‌ ‘انسان‌ خوب عاریتی’ و ‘‌انسان بد عاریتی’ ــ تا پر کرده باشد ‌جای همه‌ی کسانی را که کنش‌‌شان هرچه می‌گذرد آثار و عواقب کم‌تری بر حیات او به‌جا‌ می‌نهد ــ چاره‌ای نخواهد داشت.

گورخری که می‌اندیشد ‘آیا اساساً سیاه‌ام و رشته‌های سپید ‌بر خود آویخته‌ام یا اساساً سپیدم و با راه‌راه سیاه تزئین شده‌ام’ و حس می‌کند به کشف پاسخ نزدیک می‌آید در ‘استتار’ سرآغاز انزوا را تجربه می‌کند. البته که هرچه گفته شود به چشم بی‌تعصب نگرندگان گورخران صرفاً حیواناتی راه‌راه‌اند به عمق مسأله راهی باز نخواهد شد. فقدان موضوعیت چنین تسلایی را می‌شود قیاس کرد اگر لحظه‌ای درنظر‌آورده شود که نگاه نگرنده‌ی منفرد هرگز خالی از تأکید نیست.