streetspirit

There's Always a Siren Singing You to Shipwreck

زمانِ زمین
نویسنده : ما - ساعت ٥:٥٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳ دی ۱۳۸٦
 

جایی نشسته ای، کلافه و بی معنا، آرزو می کنی باران ببارد. باران می آید؛ ذوق می کنی، خودت را خیس می کنی، دست یارت را می گیری و از آنجا به هر جا دور می شوی.                             

چیزی را جا گذاشته ای،‌ باران می داند. کسانی می دانند وقتی باران می بارد چه طبیعتی به صدا در آمده است. انگار همه اش صداهایی باشد که جا گذاشته شده اند،‌ صداهایی تودرتو و حتا در فاصله های کوتاه،‌ مایل.                                                                                                    

نا تمامی بی سر و ته باران همیشه چیزها را به شهادت می گیرد. با این که صدا صدای یکه ای نیست ولی با همین صدا به تمامی و حرارتی دلچسب، حرف ها زده می شوند. همه ی خیابان های پشت سرت چنان خیس شده اند که ضجه می زنند و آدمهایشان با لبخند سمت تو را گم می کنند.  یک کلمه حرف نزن! خداوند شوینده نیست. صدای باران گیج شده است.  

می دانی! وسواس تو وقتی که صداها را نادیده می گیری دیدن ندارد. از بالا می آید، ترس خورده ای که نیست.